ngayung taon… (malamang iisa lang naman talaga ang bertdey ng tao sa isang taon)

ikalabing dalwa ng enero dalwang libo at walo, nagtungo kami ni mix at isang pang kaibigan (itago na lang natin siya sa pangalang bruce aka batman) sa makati kung saan sasalubungin namin ang kaarawan ng isang taong malaki …. ang …. naging parte niya sa mga buhay naming magkakaibigan, in SHORT Bigaten. hihihi

ang malupit na gitarista ng genuflect na si marmeyn aka guitar lord, ay magdiriwang ng ika dalawamput apat na kaarawan.

ang naka ngising bilugan na si marmeyn

wala naman talaga ako pera para makapunta ng maynila nung panahong iyon, pero sabi niya pag nasa makati daw ako siya ang bahala sa akin, nasa isip ko nun na ayaw talaga ako nito mawala sa spesyal na araw niya.

alfie sam (ang kapatid ni marmeyn) mix at andre

nakatakda silang tumugtug nung gabing yun pero hindi na rin kami natuloy, to cut the story short wag nang banggitin. dun sa bahay nila eh nasermonan kami ng haligi nila dun si tito steve, dahil na-dala na daw siya dun sa mga naunang party, kaya naman ang sabi niya sa amin ni bruce eh, kung magyoyosi daw eh sa labas ng bahay kasi ayaw niya na may masusunog sa kung saan man ipapatong yung sigarilyo, meron naman daw ash tray, at meron din daw siya iniwan mga suka bags dun, yung sosyal galing sa eroplano. hehehe

Pero ayos lang yun natural lang yun, hindi ko na maalala kung nasabi ko nga ba na hindi ako nagyoyosi, ewan basta yun na yun. so party na kami maraming pagkain at apat na talampakang reprijereytor na puno ng beer.

andre aka bruce

nagmistulang reyunyon ang gabing iyon,

dahil halos lahat ng  tao doon

ay iniluwal sa loob ng iisang taon,

ipinanganak sa ibat-ibang araw,

ibat-ibang buwan,

nagmula sa ibat-ibang lugar

at ng gabing yaon

nagtungo sa iisang okasyon

na sa aming puso ay ang nagiisang si marmeyn pabellano.

ang nilamon, di ko kilala ung nasa baba ng hagdan yung nasa likod nung mahaba.

madami kaming dumalo

at alam ni marmeyn na marami pang dadayo,

kahit ako may hinihintay na isang tao

doon sa aming salo-salo.

nakakatuwa,

parang tula,

masayang itala,

at ilathala,

ang aming ginawa.

hehehe, at yun na nga po,

dumating na ang aking hinihintay,

akoy napakaway,

sa babaeng puting -puti ang kulay,

napuno ako ng buhay,

nawala ang pagkatamlay,

parang kumain ng gulay,

ngunit sa kanyang mga kamay,

gusto kong humimlay,

o kaya naman ay dumantay,

na parang hinimatay.

sinong pinakamaputi?

niloloko ako ng mga ka batch ko dahil nasa harap ko na daw hindi ko pa makausap, na torpe na ko ng todo, talagang naubusan ako ng sasabihin, kabado ako, takot, eksayted, halo halong emosyon, kakaiba talaga pag kaharap ko na siya, ika nga sa salitang banyaga eh “lost for words”. kahit manlang liriks ng kahit anong kanta wala akong naisip para sabihin sa kanya, at sa pagpapakodak eh nahihiya pa rin ako, tatanga tanga talaga ako.

ang patanga-tangang si ako, kaharap ko na wala pang nagawa.

yun nag kodakan (piktiyuran) na muna kami ng kumpleto bago mangagsilayas ang iba, busog kami lahat! at wala naman nangyaring kinakatakot ni tito steve, hindi rin kami masyado lasing swabe lang.

kwentuhan tu da maks,

hagalpakang parang walang katapusan,

napakakulit na kulitan,

asarang nakaka asar,

at syempre pikonang walang napipikon.

at si marmeyn na may kaarawan, eh ayun pagod na naka handusay sa sala, dahil sa pagod mag asikaso, at kahit tulog na siya alam namin masaya siya kahit hindi dumating si…. sila…. basta sina…. kwan ayun. hehehe (baka magalit!) kahit tulog na siya nakikinig pa rin ng aking mga tenga na sinasabi niya sa malagong at magaralgal na boses na “saya!….. ang saya!!……birthday ko!!!……” sabi ng ibang natirang kasama pa namin dun sa bahay humihilik daw si marmeyn. hihihihi (nang aasar lang! peace!)

meron lang ako iilang oras na tulog, naiisip ko pa rin si peachy at ang aking katangahan, naisip ko na para pala akong nasa mababang paaralan ng elementariya, na bago pa lamang naka dama ng pag-ibig, nung gabing yaon.  kaya naman naisipan ko na iligo na lamang at baka mabuhusan ng tubig ang katorpehan ko at tuluyan ng lumubog sa dreyn.

dumating ang umaga tirang pagkain ay hinusgahan namin hanggang maubos, pati yung kay tito steve eh naubos, naku patay! sermon ata ang aming matamis, kaya naman yag-yag na kami ni marmeyn papuntang palengke at bumili ng pang dagdag na ulam, ngunit pagbalik namin ayos na daw.

pagkatapos ng pahinga kamiy napa DotA, hanggang matalo at durugin ng iba, salamat na lang at nakaupo lang kami sa kompyuter shop, pero kung naglalakad kami eh iiwan ko na sila, masyado mabigat.

nag lakad lakad kami sa

paligid para maghanap ng kakainan

ngunit wala kaming naabutan,

kamiy di pa naghahapunan,

at nang hindi na makatiis

sa 7/11 kamiy nagtiyaga,

umuwe at humiga

sa kwartoy namahinga.

madaling araw na,

kelangan na umuwi ng probinsiya,

kamiy namaalam sa nagdiwang ng kaarawan,

hanggang sa muli ang aming bati,

ingat ang kanyang tugon,

naglakad kaming mga lalake,

patungo sa kanto na may biyahe.

masaya kaming nagdiwang,

malungkot na namaalam,

ala-ala ng kaarawan,

di maiwasan,

sayang dulot tila walang hanggan,

ang aking puso ay nadurog,

dahil wala akong nasabi sa aking irog.

masaya ako nung makita ko siya, masaya ako nakasama ko mga kaibigan ko, nagpapasalamat ako dahil inimbitahan ako ni marmeyn sa kanyang huling kaarawan. (ngayong taon.)